Literaire fictie over Staaf Kirkendal, een twintigjarige die in het najaar van 1989 schrijft in een notitieboek dat hij ‘Zelf’ noemt. Na de dood van zijn geliefde en vriend Gamal, die van een dakrand sprong, worstelt Staaf met de vraag of zijn ontrouw daaraan heeft bijgedragen. In de maanden erna probeert een hechte vriendengroep zich staande te houden in gedeeld verdriet, terwijl onzeker blijft of rouw hen werkelijk verbindt of juist uit elkaar drijft.

Najaar 1989. De Muur valt, de Sovjet-Unie zijgt ineen, maar de twintigjarige Staaf Kirkendal is vooral bezig het hardgekafte opschrijfboek vol te schrijven dat hij ooit van zijn vriend Gamal kreeg en dat Staaf met viltstift heeft voorzien van het woord ‘Zelf’.

Staaf en Gamal waren geliefden. Staaf werd verliefd op een ander. Waarom? Dacht Gamal daaraan toen hij op de dakrand stond en sprong? Had Staaf hem door zijn verraad aangemoedigd te springen? En als dat zo is, hoe leef je dan met die schuld?

In de maanden na Gamals dood is zijn vriendengroep hechter dan ooit. Verenigd in verdriet. Maar is dat bindmiddel voldoende? Houdt gedeelde rouw je vanzelf bij elkaar? Of scheiden toch ergens de wegen?