Essay over melancholie als veranderlijk en moeilijk te definiëren emotioneel en cultureel begrip. De tekst verkent hoe melancholie door de eeuwen heen uiteenlopend is opgevat, onder meer als zwartgalligheid, ledigheid, genialiteit en depressie. Daarnaast volgt een persoonlijke zoektocht waarin melancholie als terugkerende lijn wordt onderzocht. Centrale aandacht gaat naar de relatie tussen melancholie en verdriet, schoonheid, verlangen en verlies, met als uitkomst een hoopvolle herwaardering van dit begrip.

‘Melancholie is staren door het raam om niets te zien.’

Melancholie is ongrijpbaar. Door de eeuwen heen kreeg deze raadselachtige emotie telkens een andere betekenis. Ze werd gezien als zwartgalligheid, ledigheid, genialiteit of depressie. In dit essay houdt Jean Paul Van Bendegem alle facetten van melancholie tegen het licht.

Maar het is ook een persoonlijke zoektocht, waarin hij de melancholie verkent die als een rode draad door zijn leven loopt. Het resultaat is een indringende en herkenbare reflectie op verdriet, schoonheid, verlangen en verlies. De zoektocht mondt uit in een onverwacht hoopvol besluit, dat het beeld van melancholie voorgoed kan doen kantelen.