Poëzie over een samenleving onder hoogspanning en een vergiftigde planeet. De tekst schetst hoe tegenstellingen worden aangescherpt door verongelijktheid, woede en zelfverzekerdheid, terwijl kabaal als betrokkenheid wordt opgevat. In die context klinkt ook kritiek op het indutten van de achterkleinkinderen van de Verlichting. De fragmenten verbinden maatschappelijke spanning, ecologische aantasting en polemische taal met een reflectie op publieke houding en ideologische erfenis.
De samenleving staat onder hoogspanning. De planeet is vergiftigd. De dichter probeert homeopathie door verongelijkt, woedend, al te zeker van zichzelf de tegenstellingen op scherp te zetten. Hoe de achterkleinkinderen van de Verlichting zachtjes indutten.

Terwijl het gros lag te zonnen

werd de inzet verhoogd

het kabaal begrepen als betrokkenheid

en de voorruit afgeplakt met roze kranten.