In deze roman werken zeelieden vijf maanden lang op een krabbenschip op de ruwe zee van Kamtsjatka, tussen de Sovjet-Unie en Japan. Ze kampen met extreme kou, slaapgebrek, ziektegevaar en voedseltekort. Opzichter Asakawa drijft hen meedogenloos tot harder werken en dwingt hen pijn en ontbering te verdragen. Wanneer de omstandigheden zo zwaar worden dat levens in gevaar komen, verenigen de vissers zich tegen de kapitalistische uitbuiting. De kern ligt bij collectief verzet onder extreme arbeidsomstandigheden op zee.
De zee van Kamtsjatka ziet eruit alsof ze hen opwacht en zegt: wat een lef dat jullie tot hier zijn gekomen. De golven belagen hen als uitgehongerde leeuwen. Het schip is nog zwakker dan een konijn. Door de wind zien de sneeuwvlagen eruit als een grote, witte vlag die over het hele hemeloppervlak wappert.
Daar, op die bulderende zee tussen de Sovjet-Unie en Japan, werken de zeelieden van het krabbenschip vijf maanden achtereen. Slaap krijgen ze nauwelijks. Beriberi ligt op de loer. Opzichter Asakawa zweept de zeelieden op harder te werken. Hij leert ze ongemak en pijn te verdragen en elke korrel rijst te koesteren – wie zeurt over eten wordt immers
nooit een groot mens. Maar als de omstandigheden zo ijzingwekkend worden dat er levens op het spel komen te staan, beginnen de vissers zich tegen deze kapitalistische uitbuiting te verenigen. Revolutie!