Non-fictie over de spanning tussen ambachtelijk en machinaal werk in een tijd van verfijnde en computergestuurde machines. Vanuit voorbeelden als steenkappen, grafstenen, monumenten en marmerbewerking onderzoekt de tekst of vakmanschap door technologische ontwikkeling en industrialisering wordt verdrongen. De inhoud combineert een filosofische verkenning van ideeën over vakmanschap sinds het begin van de industrialisering met gesprekken of reflecties rond drie hedendaagse vakmensen: een beeldhouwer, een kalligraaf en een letterbeeldhouwer.
Zijn vakmensen vandaag overbodig geworden? Ambacht en handwerk zijn in de verdrukking. Steeds verfijndere en slimmere machines vagen langzaam de laatste sporen van metier uit.

Neem het werk van de steenkapper. Letters op grafstenen en monumenten worden al enige tijd door freesmachines gemaakt. Steenkappers bleven in trek voor moeilijke taken. Zoals wanneer hedendaagse kunstenaars een werk in marmer wilden realiseren. Denk aan de sculpturen van Ai Weiwei, Damien Hirst, Jeff Koons of Jan Fabre.

Vandaag de dag geven zulke kunstenaars steeds vaker de opdracht aan een groot atelier. Met behulp van computergestuurde machines kunnen zij het werkstuk sneller en goedkoper produceren.

Wat moet je als vakman denken over de robot? Ben je technisch werkloos geworden? Moet je je omscholen en ook achter een computerscherm gaan zitten?

In dit boek verkent kunstfilosoof Thomas Crombez de (valse?) tegenstelling tussen ambachtelijk en machinaal werk. Hij onderzoekt wat filosofen sinds het begin van de industrialisering over vakmanschap hebben geschreven. Daarna legt hij zijn bevindingen voor aan drie hedendaagse vakmensen. Dat zijn de Iraaks-Italiaanse beeldhouwer Athar Jaber, de kalligraaf Yves Leterme, en de letterbeeldhouwer Maud Bekaert.