Poëziebundel rond tafels en stoelen als dragers van afwezigheid, herinnering en verplaatsing. De tekst verbindt samenkomst met lege plaatsen van wie gemist wordt: overledenen, vertrokkenen en mensen die hebben moeten vluchten. In één ononderbroken gedicht staat centraal welke sporen mensen in dingen achterlaten en hoe ouderdom aanwezig kan zijn in de jongste jaren. Daarnaast bevat de bundel beeldend werk waarin stoelen als vluchtelingen op zoek zijn naar een nieuw thuis.
Tafels zijn uitgelezen plaatsen van samenkomst, maar laten ook de lege plekken zien van wie gemist wordt. Van overledenen of van wie op een andere manier vertrokken is, voor wie zijn tafel een schuilplaats was en heeft moeten vluchten.

Aan tafels is één ononderbroken sprankelend gedicht over de sporen die mensen in dingen achterlaten, over het ouder zijn in de jongste jaren. Maar Aan tafels is óók beeld: de bundel wordt gesierd door stoelen die als vluchtelingen een nieuw thuis zoeken.