Literaire fictie rond de zeventienjarige Ewout Meyster, die denkt het bestaan te doorgronden en zijn vrienden en omgeving wil imponeren met optredens op straat en plein. In gesprekken doceert hij hoe iemand een ‘echte persoonlijkheid’ wordt en belangrijk kan zijn. Die uitwisseling dient tegelijk om zijn vermeende superioriteit te bevestigen tegenover wie hij als onbenullig ziet. Achter zijn zelfverzekerde pose schuilen echter depressies en angsten, waardoor zijn gevoel van controle onder druk staat.
Ewout Meyster is zeventien en denkt de wereld en het leven begrepen te hebben, en dat zal hij zijn naïeve vriendjes wel eens tonen. Verbazen wil hij hen, maar ook de wereld, met zijn ‘optredens’ op straten en pleinen. In gesprekken met zijn vrienden legt hij uit hoe je een echte persoonlijkheid wordt, en wat je moet doen om belangrijk te worden en niet ‘onbenullig’ te blijven. Voor Ewout is het belang van deze gesprekken erin gelegen dat hij, zichzelf spiegelend aan de ‘onbenullige’ vriend tegenover hem, zijn eigen superioriteit oefent en tegelijkertijd bewezen ziet.

In De hoogstapelaar zien we de terugkeer van Ewout Meyster. In De verboden tuin (1986) probeerde hij de paradijselijke wereld van zijn eerste kinderjaren te hervinden. In De opdracht (1995) oefende hij als veertienjarige om populair en indrukwekkend te zijn tussen de oudere jongens in
het zomerkamp. In De hoogstapelaar waant Ewout zich de situatie geheel meester, maar tegelijkertijd is hij onderhevig aan de krachtige tegenwind van zijn depressies en zijn angsten.