Literaire fictie over een jonge moeder die de kapel van een voormalige psychiatrische vrouweninrichting bezoekt, in een vervallen victoriaans gebouw dat wordt gerenoveerd tot appartementencomplex. Na de bezichtiging verdiept ze zich in het archief met patiëntendossiers. Vanuit die documenten dringt het verleden zich steeds sterker aan haar op, terwijl de grens tussen heden en verleden, doden en levenden, bronnenmateriaal en verbeelding vervaagt. Centraal staan haar confrontatie met de geschiedenis van de inrichting en de vraag of die haar troost, betekenis of juist verdwijning brengt.
In een opwelling vraagt een jonge moeder een bezichtiging aan voor de kapel van een voormalige psychiatrische vrouweninrichting. Telkens als ze het vervallen victoriaanse gebouw passeerde, huiverde ze. Als ze een eeuw eerder was geboren, was ze hier misschien wel opgenomen. Nu wordt het gerenoveerd tot appartementencomplex.

Voor ze het weet mag ze komen kijken. Vanaf dat moment begint ze het archief van de inrichting, vol patiëntendossiers, te onderzoeken. De geesten uit het verleden murmelen vanuit de oude documenten, ze fluisteren in trappenhuizen en achter de muren. Wat kunnen zij – en een van hen in het bijzonder – haar brengen: troost, woede, betekenis? Haar eigen redding misschien, of haar eigen verdwijning?

Doireann Ní Ghríofa vervaagt de grenzen tussen heden en verleden, de levenden en de schimmenwereld van de doden, bronnenmateriaal en verbeelding. Ze laat zien dat de geschiedenis een levende entiteit is die zich vermengt met het heden.