Novelle over ouderschap in een ecologisch ontwrichte toekomst. Adam en Sára vinden een vreemd wezen en nemen het mee naar een verlaten gebied dat door de natuur wordt teruggewonnen. Sára projecteert haar onvervulde moederwens op Flora, waarna een intense band ontstaat die hun relatie en zelfbeeld verandert. De tekst verbindt tederheid rond zorg en hechting met een onheilspellende visie op een door mensen gecreëerde nieuwe wereld.

In een wereld waar ecologische rampen aan de orde van de dag zijn, vindt het stel Adam en Sára ’s avonds op weg naar huis een vreemd wezen. Sára projecteert haar onvervulde moederlijke verlangens op het wezen, en ze besluit dat ze samen zullen gaan wonen in een verlaten gebied dat door de natuur wordt teruggewonnen. Flora – zo noemen ze ‘haar’ – ziet er niet herkenbaar of levend uit, maar de nieuwe ‘ouders’ voelen zich direct met haar verbonden, en het verandert hen op een manier die ze zich nooit hadden kunnen voorstellen.

Een tedere novelle over ouderschap, die ook een akelig verhaal vertelt van de nieuwe wereld die door onze handen wordt gecreëerd.

‘Knotsgek, hyperrealistisch en loepzuiver. Iedereen die kinderen wil, juist geen kinderen wil, kinderen heeft gehad of ooit kind is geweest, moet dit lezen.’ – Rinske Bouwman

‘De novelle Flora is alleen al aan te bevelen vanwege Zborils unieke verbeeldingskracht en poëtische taal.’ – iLiteratura