Verzameling korte dierverhalen waarin dieren terugkijken op iets dat misging of onvoltooid bleef en proberen een belofte in te lossen of iets te veranderen. De teksten draaien om spijt, voornemens en het spanningsveld tussen willen handelen en dat niet werkelijk doen. De toon is verhalend en filosofisch, met dieren als dragers van menselijke gevoelens en twijfels.

De olifant voelt aan de builen op zijn hoofd en besluit nooit meer in de boom te klimmen, het stokstaartje wil een taart bakken voor de zon om hem te bedanken, en het mormeldier, dat iets wil veranderen in zijn leven, springt op en zegt: ‘Een ommekeer, die wil ik, egel, een ommekeer zonder weerga!’ De dieren hebben allemaal wel eens spijt van iets waar ze maar niet aan toekomen. Ze willen de daad wel bij het woord voegen, maar...

In We zouden nog verzamelde Toon Tellegen de mooiste verhalen om een belofte mee in te lossen.