Non-fictie over de Russische bossen als geografische, culturele en politieke ruimte. Het boek onderzoekt hoe het uitgestrekte woud, van Oostzee tot Stille Oceaan en van Noordpoolgebied tot Centraal-Azië, samenhangt met Russische geschiedenis, imperialistische oorlogen en cultuur. Daarbij komen voorchristelijke bosgeesten, Siberische heremieten, dieren, sprookjes en literaire werken aan bod, evenals mensen die zich in het bos verscholen voor conflicten met het regime. De oorlog in Oekraïne wordt genoemd als onderdeel van deze lange historische lijn.
De bossen van Rusland reiken van de Oostzee tot de Stille Oceaan en van het Noordpoolgebied tot de steppen van Centraal-Azië. Ze beslaan bijna een vijfde van alle beboste gebieden ter wereld. In De eik en de lariks onderzoekt journalist en literatuurwetenschapper Sophie Pinkham dit immense gebied, bewoond door voorchristelijke bosgeesten, mysterieuze Siberische heremieten, beren, wolven en allerhande volk dat tussen taaie Siberische lariksen en majestueuze eiken een schuilplaats vond vanwege een conflict met het regime.

Van de Mongoolse invasies tot de oorlog die vandaag in Oekraïne plaatsvindt: Pinkham zet het ondoordringbare en eindeloze woud in als lens om Ruslands lange geschiedenis van imperialistische oorlogen te duiden. Ook laat Pinkham zien hoezeer het de Russische cultuur heeft gevormd, waarbij ze rijkelijk put uit sprookjes en de grote literaire werken. De eik en de lariks is een wervelende geschiedenis van de rol die het bos heeft gespeeld in de Russische cultuur, geschiedenis en politiek.