Memoires over gedwongen vertrek uit Hongarije in 1956, aankomst in Neuchâtel in Zwitserland en de gevolgen van migratie voor taal en schrijven. De tekst benadrukt het verlies van de moedertaal, de ervaring van ballingschap en de verhouding tot lezen en schrijverschap. Ook wordt genoemd dat de hoofdpersoon na de vlucht in een horlogefabriek werkte. De inhoud combineert persoonlijke herinneringen met reflectie op taal, ontheemding en literaire identiteit.
‘Ágota Kristóf. De geheimtip onder boekhandelaren.’ – Steven Van Ammel, Passa Porta Bookshop

‘Kristóf is een van de interessantste literaire technici van de afgelopen vijftig jaar.’ – Nadia de Vries

Ik lees. Dat is een soort ziekte. Ik lees alles wat ik in handen krijg, alles wat me onder ogen komt. Kranten, schoolboeken, affiches, stukjes papier die ik op straat vind, recepten, kinderboeken. Alles wat gedrukt is.

Vlijmscherpe, pijnlijk actuele memoires over vluchten uit een thuisland, het verliezen van een moedertaal, en over het lezer-zijn, schrijver-zijn.

Ágota Kristóf (1935-2011) werd geboren in Hongarije, dat ze in 1956 met haar gezin ontvluchtte. Ze kwam terecht in het Zwitserse Neuchâtel, waar ze in een horlogefabriek werkte. Kristófs werk is in meer dan veertig talen uitgegeven en wordt gezien als een hoogtepunt binnen de Europese letteren.

Henne van der Kooy vertaalde onder anderen werk van Ágota Kristóf, Ismail Kadare en F. Scott Fitzgerald.