Literaire non-fictie over een reis naar Radom in Polen, waar de grootvader van de verteller tijdens de Tweede Wereldoorlog voor de SS was gestationeerd. De tekst onderzoekt verzwegen familiegeschiedenis, herinnering en vergeten over generaties heen. Via gesprekken met de moeder en een bezoek aan een zus in Napels, archeologe, wordt gezocht naar grip op familieafkomst en de lege plekken in persoonlijke en collectieve geschiedenis.
'DE SPRAKELOOSHEID IN DIT GEZIN, GRANDIOOS VORMGEGEVEN . ’ – D I E Z E I T

In 'Ik zou graag teruggaan in de tijd' reist de ik-verteller naar het Poolse Radom, waar haar grootvader
tijdens de Tweede Wereldoorlog voor de SS gestationeerd was. Zijn lang ontkende geschiedenis wordt onderdeel van haar pogingen tot schrijven daar, ondertussen telkens telefonisch contact zoekend met haar moeder om meer te weten te komen.

Judith begint te beseffen dat haar moeder in ontkenning was over haar vader – en dus zweeg ze over hem –,
omdat ze niet over hem kon rouwen. Hij was immers dader.
Maar ook de jongere zus in Napels, die ze na Radom bezoekt en wier geheugen uitstekend is, biedt beleefde, gewiekste
weerstand bij dieper graven naar waar zij vandaan komen.

Hermann probeert in wonderschoon proza grip te krijgen op de herinneringen en het vergeten van de volgende
generaties, de ‘Leerstellen’ of lege plekken in ieder van ons en in onze samenleving.

‘Het is ongelooflijk hoe aanschouwelijk Judith Hermann over dit zwijgen vertellen kan.’ – PHILOSOPHIE MAGAZIN