Een poëtisch, filosofisch en persoonlijk prozawerk onderzoekt licht in uiteenlopende betekenissen en verschijningsvormen: als natuurlijk verschijnsel, ritueel kompas, tegenhanger van duisternis, icoon van geluk, deeltje en golf. In honderden korte prozastukken wordt dit onderwerp benaderd via omwegen langs optica, goden, dood, de ontwrichting van onze tijd, nachtdieren, zwerfplaneten, wiskundige vergelijkingen, dromen, kinderherinneringen, de cel en de zon. De tekst verbindt natuurwetenschappelijke, mythische en persoonlijke invalshoeken in een associatieve verkenning van waarneming, betekenis en bestaan.
Een heel dun laagje is een poëtisch, filosofisch en persoonlijk onderzoek naar licht in al zijn vormen: als natuurlijk verschijnsel, als ritueel kompas, als tegenhanger van duisternis, als icoon van geluk, als deeltje, als golf. In honderden stukjes proza probeert Moya De Feyter het licht te naderen door er in alsmaar grotere omwegen omheen te dansen. Via de optica, de goden, de dood en de knoop waarin onze wereld verzeild is geraakt, langs nachtdieren, zwerfplaneten, wiskundige vergelijkingen, dromen en kinderherinneringen naar de cel die openbarst en de zon die zich zelfs via Saturnus’ ringen in ons netvlies drukt.