Persoonlijke, beschouwende tekst waarin een nachtelijk besef van het naderende einde aanleiding geeft tot herinneringen aan jeugd, het docentschap en het schrijverschap. Daarnaast richt de tekst zich op het fenomeen tijd en op gewaarwordingen die zonder de bescherming van verbeelding worden weergegeven. Ook komt een reflectie op klimaatverandering aan bod via de veranderende stroming in de Atlantische Oceaan en het smeltende ijs van de Noordpool.

De kleurrijke personages in het oeuvre van Jan Siebelink hebben vaak hun oorsprong in de werkelijkheid. Een nachtelijk diep besef van het einde van zijn leven gaf zijn pen een nieuwe impuls. Het bracht hem weer naar zijn jeugd, naar zijn tijd als docent, naar zijn leven als schrijver, maar hij beschouwt ook het fenomeen tijd. ‘De stroming in de Atlantische Oceaan verandert onder invloed van het smeltende ijs van de Noordpool, er zal een nieuwe ijstijd aanbreken.’ Het zijn herinneringen en gewaarwordingen van die nacht, nu zonder de bescherming van de verbeelding.