Literaire fictie over kleine en grote vertellingen rond bewoners van een stad aan de rand van een zee. Sommigen zijn van elders gekomen, anderen zijn er altijd gebleven. Achter zwijgende gevels delen ze verhalen, gelach, gefluister en zang, terwijl stilte en duisternis zich over de stad uitstrekken. De tekst benadrukt aanwezigheid en afwezigheid, verbondenheid tussen bewoners en de spanning tussen licht en donker, met hoop als centrale betekenislaag.

‘Het glinstert,’ zegt iemand.

‘Ja,’ zegt iemand anders, ‘ik zie het ook.’

Samen kijken ze zolang de glinstering blijft duren en nog lang daarna,

tot alles diepdonker wordt en ze zeker zijn dat niets nog schijnt.

Hoewel.

In Het glinstert bundelen Marieke De Maré en Lara Taveirne kleine en grote verhalen over mensen in een stad aan de rand van een machtige zee. Sommigen zijn van ver gekomen om daar te wonen, anderen zijn nooit ergens anders geweest. Achter gevels die zwijgen, vertellen ze elkaar veel. Er wordt gelachen, gefluisterd, ook weleens gezongen. Soms, wanneer de stilte zich uitstrekt over de stad en het donker wordt,　roept iemand: ‘Waar is iedereen?’

Lara en Marieke krassen het antwoord in een boom.

‘Wij zijn hier.’

Het glinstert gaat over licht en donker.

Over zijn en er niet zijn.

En over hoop.