Psychologische mozaïekroman over adoptie, pleegzorg en kinderloosheid. Hebe wordt als baby geadopteerd, groeit na een mislukte gezinsvorming op in pleeggezinnen en weigert later zelf kinderen te krijgen. Wanneer de dochter van haar vriend haar als moeder ziet en haar adoptievader opnieuw contact zoekt, komen herinneringen aan haar jeugd en aan het afstaan van een kind scherp terug. De tekst onderzoekt waarom mensen kinderen krijgen, waarom zij een kind afstaan en hoe ouderschap als last kan doorwerken.
Hebe wordt als baby geadopteerd door een stel dat alles lijkt te hebben: geld, schoonheid, elkaar. Maar Hebe kan bij hen niet aarden en op haar zesde concluderen haar ouders dat hun poging een gezin te vormen mislukt is. Ze beramen een wanhoopsplan. Wanneer dat misgaat, is Hebe genoodzaakt de rest van haar jeugd in pleeggezinnen door te brengen.

Nu ze volwassen is wil Hebe zelf geen kinderen. Toch ziet de dochter van haar vriend in haar de moeder die ze weigert te zijn. Als Hebes adoptievader na lange tijd ook nog contact met haar opneemt, komen de herinneringen aan haar valse start steeds scherper terug.

Wat drijft mensen om kinderen te krijgen en wat drijft mensen om een kind weer af te staan? Bloedeigen is een schurende mozaïekroman over adoptie en kinderloosheid, waarin iedereen op onvoorziene manieren het gewicht van ouderschap draagt.